Piotr z Sochaczewa
Biografia
Piotr z Sochaczewa pochodził z Sochaczewa i w młodości wstąpił do zakonu dominikanów, prawdopodobnie w konwencie krakowskim. Był spowiednikiem Aleksandra Jagiellończyka (1461-1506) jako wielkiego księcia litewskiego (od 1492), a następnie króla Polski od 1501. Odegrał znaczącą rolę w ufundowaniu konwentu dominikanów w Wilnie (1501).
Funkcję spowiednika pełnił prawdopodobnie do 1505 roku, kiedy decyzją władz zakonnych skierowano go na studia teologiczne do Salamanki, gdzie uzyskał tytuł bakałarza teologii.
Decyzją kapituły prowincjonalnej polskich dominikanów, obradującej w 1507 w Żninie, Piotr został mianowany pierwszym przeorem konwentu wileńskiego, inkwizytorem Wielkiego Księstwa Litewskiego oraz kaznodzieją generalnym. Jednak w 1510 kapituła odwołała go z tych funkcji i nakazała wtrącenie go do więzienia za poważne występki, których miał się dopuścić jako przeor. Został przywrócony do łask przez generała zakonu Tommasa da Viow w 1512, który jednocześnie przeniósł go do czeskiej prowincji zakonnej. Jego dalsze losy nie są znane.
Pomimo skandalu z 1510 roku, Piotr z Sochaczewa został dobrze zapamiętany w tradycji polskich dominikanów, głównie ze względu na współudział w ufundowaniu konwentu wileńskiego oraz przypisywane mu talenty kaznodziejskie.